|
Reisbeschrijving Quilttentoonstelling Yokohama - Japan
geschreven door Dini Bouwers-de Zwart
Van het een komt het ander, hoor je wel eens.
Dat klopt ook wel! Al een aantal jaren help ik de heren Rudolf Den Haan en Wim Wagenmakers
bij het organiseren van hun tentoonstellingen.
Echter toen wij in oktober 2005
een kleine honderd Nederlandse quilts exposeerden in Château Sainte Roseline in Zuid-Frankrijk,
konden wij niet vermoeden dat het toonaangevende Japanse tijdschrift Patchwork Quilt Tsushin
ons zou vragen om iets dergelijks twee jaar later te herhalen in Yokohama,
zij het op iets kleinere schaal.
Omdat Rudolf den Haan en Wim Wagenmakers niet naar Japan wilden,
boden zij mij aan om in hun plaats de reis te maken en daar de presentatie te ondersteunen.
U begrijpt, dat ik dit aanbod direct met beide handen aannam.
Half oktober vertrokken vier grote dozen met quilts van 39 inzenders
per vliegtuig naar Japan om van 8 t/m 10 november 2007 tijdens de International Quilt Week
te worden getoond aan zo'n 70.000 tot 80.000 bezoekers onder de titel "Quilts, the other Dutch tradition".
Donderdag 8 november was de opening van de tentoonstelling.
Deze begon 's morgens vroeg met een interview voor de Japanse televisie.
Bij het zien van de Nederlandse quilts werd de Japanse presentatrice zo enthousiast
als ik zelden gezien heb. Alles wilde zij weten.
Gelukkig was er een tolk aanwezig en zo had ik met een Japanse tv-ster een interview!
De Nederlandse inzending betrof hoofdzakelijk quilts gemaakt van sitsen stoffen.
Veel werk had een traditionele invulling gekregen, maar ook modern werk lieten wij zien.
Als tegenhanger van onze traditionele quilts had de Japanse organisatie de Quilt Art groep
uit Groot-Brittannië gevraagd een aantal quilts tentoon te stellen. Dirkje van der Horst,
Mirjam Pet en Jette Clover zijn lid van deze art quilt groep en het was bijzonder hun werk
aan de andere kant van het gangpad te zien hangen.
Verder waren er honderden Japanse quilts te zien, waaronder solotentoonstellingen van Setsuko Obi,
Yoko Saito en Yoshiko Katagiri. Ook was er een kleine stand met de kleurrijke quilts van
de Amerikaanse quilter Ricky Tims, alsmede quilts die waren ingestuurd omdat
International Quilt Week zijn 15-jarig bestaan vierde en hen daarmee wilde feliciteren.
Alles was heel mooi en ruim opgehangen; een lust voor het oog om te zien.
Omdat ik verwachtte dat de taal
een probleem zou kunnen vormen, had ik borden gemaakt met een algemene tekst over de handel van de
Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) in de 17de eeuw en de komst van de sitsen stoffen naar
Nederland vanuit de Coromandel kust in India. Bovendien legde ik uit dat de sitsen stoffen
in die tijd met de hand geschilderd werden en dat de decoratie bestond uit bloemmotieven,
vruchtbaarheidssymbolen en de levensboom (palempore). Verder gaf ik wat uitleg
over de eerste katoendrukkerijen in Nederland in de 18de eeuw en de commerciële productie van katoen
die toen op gang kwam.
Op de borden waren voorbeelden te zien van Nederlandse quilts gemaakt van (oude)
klederdrachtstoffen, gelardeerd met foto's van bijvoorbeeld een Marker visserspaar
en Staphorster vrouwen in de rouw en uit de rouw, zodat de Japanse bezoekers snel
een stukje Nederlandse geschiedenis kregen. Een Staphorster stip jakje plus het
bijpassende mutsje op een paspop completeerde dit gedeelte.
Opvallend was de reactie van de Japanse bezoekers bij het zien van de meegebrachte blauwdruk
sjaals. Omdat Japan bekend staat om zijn blauwdrukstoffen, was men heel verbaasd toen men hoorde
dat dit ook typisch Nederlands is.
Hoewel de communicatie heel moeizaam verliep, de meeste Japanners spreken geen enkel woord Engels,
kon ik wel merken dat men enthousiast was. Men had veel aandacht voor de gebruikte techniek,
maar ook de stofkeuze en het kleurgebruik van de Nederlandse quilters sprak de bezoekers aan.
Als men na afloop weer langs mijn tafeltje kwam en diverse keren boog
dan wist ik dat men enthousiast was. Een mooier dankjewel kan een mens niet krijgen!
Na afloop van deze werkdagen in Yokohama heb ik nog wat vakantie genoten in Japan
en eerst anderhalve dag in Tokio doorgebracht. Daar ontdekte ik heel toevallig
de ceremonie "Shichi-go-san", hetgeen 7-5-3 betekent. Dit zijn geluksgetallen.
Ouders gaan rond 15 november met hun veelal in traditionele kleding uitgedoste kinderen,
meisjes van 3 en 7 jaar en jongens van 5 jaar, naar de Shinto tempel om te bidden
voor een gelukkig en gezond leven van deze kinderen. Het is een heel belangrijke dag
en het was aandoenlijk om deze kleine mensjes te zien en ook hun trotse ouders en grootouders.
Een foto van een van deze kinderen wil ik u niet onthouden. Is het niet een plaatje?
Daarna nog een aantal dagen naar Kyoto om de mooie,
oude tempels te bekijken, het keizerlijk paleis en de prachtige parken. Veel aardige en vooral beleefde mensen
die nergens haast leken te hebben, geen graffiti, hondenpoep of kauwgom in de straten,
maar wel overal mensen met een mobieltje in hun hand.
In een hotel zag ik een voorbeeld hoe men in Japan tegenwoordig nog kan trouwen.
Een foto van een bruidspaar in traditionele Japanse kledij wil ik u tenslotte ook nog graag
laten zien, hoewel het etalagefiguren zijn. Het gaat ons quilters per slot van rekening
altijd om de stoffen!
Beeld aanklikken voor vergroting.
|
